تا دامن از من کشیدی

ای سرو سیمین تن من

هر شب ز خونابه دل     گل بود دامن من   

بنشین چون گل در کنارم  

تا بشکند  گل ز خارم

ای روی تو ای زارم

وی موی تو سوسن من

ای جان دل مسکن  تو           خون گریم از رفتن تو  

دست من و دامن تو

اشک غم دامن من

ای  گریه دل را صفا ده  

رنگی به رخسار ما ده

خاکم به باد فنا  ده

ای سیل بنیان کن من  

وی مرغ شب همرهی کن

زاری به حال راهی کن  

تا به دلم  رحمت ارد

صیاد صید ا فکن من